(-) ''Hayatında yaşadığın her acı olaya anlam yüklemeye çalışıyorsun'' dedi ve ardından devam etti, ''Anlam yüklemeden de zorlukların üstesinden gelebilirsin, ya da daha kolay unutursun. Birazda bunu denemelisin..''


(+) ''Peki yaşadığın her acı olay bir öncekini hatırlatmaz mı?''


(-) ''Evet hatırlatır, bu duruma zamanla alışır ve anlam yüklemeye başlarsın. Şu anda yaptığın gibi..''

Genelleme güzel bir önyargıdır

Toplum baskısının en şiddetli ve en yoğun hissedildiği şu günlerde, yön sorunuyla karşı karşıya kalıyor insan. Toplum içerisinde gayri ihtiyari bulunan birey, toplumun bir parçası olabilmek için yoğun bir çaba sarf ediyor. Aslında yapmak istedikleri ve yoğun çabaları, zaten toplum içerisinde demoralize edilerek bireyi saygı duymaya itiyor. Bir yandan yönünü belirlerken, diğer taraftan çıkmaz sokağa yönlendiriliyor. 

Sadece ve sadece toplum için yaşayabilmiş ve hayallerini toplumun bir parçası olarak kafasından atıp ideallerini karanlığa itiyorsa, ciddi bir sorun var demektir. 

                       Christopher MCcandless (Alexander Supertramp) 1968 - 1992

                                                                          

Gecenin rengi

Gecenin rengi kırmızıdır aslında, denizin kahverengi olduğu gibi. 
Gece lambasından saçılan ışıkların rengi, denize yansıdığı sırada, tüm şehrin denizin üstünde olduğuna inanıyor. Şehirde bulunan herhangi bir rengin yansıması ise çok şiddetli oluyor. Daha sonra, aslında gecenin de kırmızı olduğunu fark ediyor insan. Şöyle bir denize baktığı zaman.


Tüm bunların ardından denizin kahverengi olmasının nedenini ise, bulunduğu odanın tavanında ki kahverengiden kaynaklandığına inanmak bile istemiyor...

Zamansız Düşüş

Bence hayat yanlış zamanda yanlış yerde olmaktan ibarettir.
Bunun farkına varabilmen için, epeyce bir zamanın geçmesi gerekir.
Ama genellikle yanlış zamanda olduğun söylenir. 
Yanlış yerde olduğunu bilemezsin, o anda kendini görmen imkansızdır.
Bir çıkış yolu aradığını fark ettiğin zaman, yanlış yönde olduğunu anlaman uzun sürmez.
Oradan hızlı bir şekilde kaçıp kurtulmak istersin. Ama imkansızdır.
Bu düşünceye dik bir yamacın tepesindeyken,
Aşağıya sallanan sonbahar yapraklarına tutunmak için son bir çaban da fark edersin.
Ve bazen o kadar çok şiddetli bir rüzgar eser ki,
Adım atmayı bırak, yerinde saymaya bile gücün olmaz.

Anlık düşünce

İnsanların en büyük zaafları, insan olduklarının farkında olmamalarıdır. Farkında olmalarını sağlayacak herhangi bir gücün henüz kendileriyle tanışmış olmadığının göstergesidir. Dolayısıyla çarkın sürekli içinde olmaları ve çarkın her dişlisinin bir parçası olmaları, kendilerinde yarattıkları heyecan ve hırsı tarifsiz kılar. Oyunun ve yarışın içinde var olabilmekte, en büyük gayeleridir hayatta. 

Bu işin sonunu düşünmez birey. Sadece ve sadece anlık düşünür. Bu anlık düşünmenin kıymetini bilmeleri ise en büyük varlıklarıdır. İnsanlık dışında kalan bu sistemin, sistem dışarısına ittiği en büyük etkenlerden biri de anı yaşamak ve ona göre hareket etmektir. Anında hareket edemeyen birey, kaybolmaya ve yok olmaya mahkumdur. Düşünce gücünün yüksekliğinden, saygınlığından bahsederken, aslında anlık düşüncenin ne kadar değerli bir olgu olduğunu görürüz. Buna değer vermeye meraklı oluruz. Bazı çevreler tarafından anlık düşünce ve sistem çarklarından bir parça olabilmek, en üst seviye de olduğunun göstergesi olarakta ön plana çıkar.

Bazen sadece izlersin. Elinden, avucundan nasıl kayıp gittiğini izlersin.
Arkasını dönüp, ''peşimden sakın gelme'' dediği anda anlarsın yanlış yönde olduğunu.
O ana tanık olmak istemezdim dersin. Ama başrolde sen varsındır.
Bazen hızlı bir şekilde ayağa kalkıp, ''Seni sevmiyorum'' dediği anda yıkılır dünya.
Beklemezsin kıyametin kopmasını. O anda ölmüşsündür sen. Gerisi ilgilendirmez seni.


Beklemeye gerek yoktur bazen. Ama bekle derler. Yaşa derler.
Kim gibi yaşayacağım? Arkasını dönüp giden biri gibi mi?
Yoksa henüz kendini bile sevmeyen bir adam için mi?
Bir çok ölüme şahit oldum. Ama o gün kendimi göremedim.
Seni gittiğin gün tanıdım.

Forget Her

Her ne kadar forget her(unut onu), dese de yine aklımdan bir türlü çıkamayarak, o yaptığı melankolik şarkının bende yarattığı hezeyanı hatırlamaktayım. Bazen durduk yere aklıma geliyor. ya da aklımdan hiç çıkmıyor. Buna karar verebilmem için aklımın yerinde olması gerekiyor. 


Belki de onun sayesinde unutuyorum fakat onun şarkısı hep onu hatırlatıyor. gecenin bir yarısı dışarı çıkıp, ''şehirde hayat uyurken, senin tüm sorunların ayaktadır'' diyor bana. mp3 kulaklığının içinden. sonra da diyor ki ''kendini aptal yerine koyma, o sadece senin için bir gönül yarasıydı''. evet çok haklıydı. o sadece bir gönül yarasıydı.