Zamansız Düşüş

Bence hayat yanlış zamanda yanlış yerde olmaktan ibarettir.
Bunun farkına varabilmen için, epeyce bir zamanın geçmesi gerekir.
Ama genellikle yanlış zamanda olduğun söylenir. 
Yanlış yerde olduğunu bilemezsin, o anda kendini görmen imkansızdır.
Bir çıkış yolu aradığını fark ettiğin zaman, yanlış yönde olduğunu anlaman uzun sürmez.
Oradan hızlı bir şekilde kaçıp kurtulmak istersin. Ama imkansızdır.
Bu düşünceye dik bir yamacın tepesindeyken,
Aşağıya sallanan sonbahar yapraklarına tutunmak için son bir çaban da fark edersin.
Ve bazen o kadar çok şiddetli bir rüzgar eser ki,
Adım atmayı bırak, yerinde saymaya bile gücün olmaz.

Anlık düşünce

İnsanların en büyük zaafları, insan olduklarının farkında olmamalarıdır. Farkında olmalarını sağlayacak herhangi bir gücün henüz kendileriyle tanışmış olmadığının göstergesidir. Dolayısıyla çarkın sürekli içinde olmaları ve çarkın her dişlisinin bir parçası olmaları, kendilerinde yarattıkları heyecan ve hırsı tarifsiz kılar. Oyunun ve yarışın içinde var olabilmekte, en büyük gayeleridir hayatta. 

Bu işin sonunu düşünmez birey. Sadece ve sadece anlık düşünür. Bu anlık düşünmenin kıymetini bilmeleri ise en büyük varlıklarıdır. İnsanlık dışında kalan bu sistemin, sistem dışarısına ittiği en büyük etkenlerden biri de anı yaşamak ve ona göre hareket etmektir. Anında hareket edemeyen birey, kaybolmaya ve yok olmaya mahkumdur. Düşünce gücünün yüksekliğinden, saygınlığından bahsederken, aslında anlık düşüncenin ne kadar değerli bir olgu olduğunu görürüz. Buna değer vermeye meraklı oluruz. Bazı çevreler tarafından anlık düşünce ve sistem çarklarından bir parça olabilmek, en üst seviye de olduğunun göstergesi olarakta ön plana çıkar.

Bazen sadece izlersin. Elinden, avucundan nasıl kayıp gittiğini izlersin.
Arkasını dönüp, ''peşimden sakın gelme'' dediği anda anlarsın yanlış yönde olduğunu.
O ana tanık olmak istemezdim dersin. Ama başrolde sen varsındır.
Bazen hızlı bir şekilde ayağa kalkıp, ''Seni sevmiyorum'' dediği anda yıkılır dünya.
Beklemezsin kıyametin kopmasını. O anda ölmüşsündür sen. Gerisi ilgilendirmez seni.


Beklemeye gerek yoktur bazen. Ama bekle derler. Yaşa derler.
Kim gibi yaşayacağım? Arkasını dönüp giden biri gibi mi?
Yoksa henüz kendini bile sevmeyen bir adam için mi?
Bir çok ölüme şahit oldum. Ama o gün kendimi göremedim.
Seni gittiğin gün tanıdım.

Forget Her

Her ne kadar forget her(unut onu), dese de yine aklımdan bir türlü çıkamayarak, o yaptığı melankolik şarkının bende yarattığı hezeyanı hatırlamaktayım. Bazen durduk yere aklıma geliyor. ya da aklımdan hiç çıkmıyor. Buna karar verebilmem için aklımın yerinde olması gerekiyor. 


Belki de onun sayesinde unutuyorum fakat onun şarkısı hep onu hatırlatıyor. gecenin bir yarısı dışarı çıkıp, ''şehirde hayat uyurken, senin tüm sorunların ayaktadır'' diyor bana. mp3 kulaklığının içinden. sonra da diyor ki ''kendini aptal yerine koyma, o sadece senin için bir gönül yarasıydı''. evet çok haklıydı. o sadece bir gönül yarasıydı.

Ben kimim?

Gecenin karanlığında yürürken, sokak lambasından saçılan ışıklarla önünü görebiliyordu. Elinde büyük bir çantası, uzun paltosu ve umutsuzca attığı adımları sayarcasına bulunduğu sokağın bir köşesinden diğer köşesine yürüyordu. Gitmek istediği bir yer ya da aklında var olan bir yere gitme gibi bir çabası yoktu. Sıkıntılı bir akşamüstü geçirdiği çok belliydi. Ve fazlasıyla içmişti. Ya unutmak istediği bir şey vardı, ya da onu unutmasına sevk eden içtiği votkalar. Uzun zamandır böyle olduğunu iyi biliyordu. Gecenin bir vakti dışarı çıkıp, alkolün verdiği keyifle birlikte bomboş sokaklarda yürüyüp hava alıyordu. Sonra her zaman, her alkol aldıktan sonra takıldığı şükrü usta'nın salaş seyyar kokoreççi'sine oturdu. Daha yeni yeni kendine geliyordu. Bol acılı ve bol kimyonlu kokoreçi'ni yerken aklına bir soru takıldı. ''Ben kimim''.


Kokoreç'ini bitirdikten sonra sendeleyerek ayağa kalktı. Kirli ve uzun paltosunun cebinde taşıdığı ve dışarıdan yarım yamalak ta olsa göründüğü kitabını çıkardı. Kitabı okuyarak uzun bir yolun başlangıcında olduğunun farkındaydı.


Kitaptan bir parça sesli bir şekilde okuyarak, yoluna devam etti.


''Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım, kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım''

Yargısız İflas

Bazen parasal anlamda iflas etmez birey. Hayata karşı verdiği amansız mücadelenin sonunda da iflas edebilir. Onu iflas etmeye sürükleyen olaylar silsilesi bir yerden sonra durmak bilmeyince, en başta vücudu iflas eder. Sonra sol kaburgası iflas eder. Yukarıya doğru çıkmadan kesilmesi gerekir. Aksi takdir de en zor şekilde yaşamaya çalışır insan.

Ama şunu bilmelidir ki, sadece parasal anlamda iflas etti diye değil, yaşam mücadelesini kaybettiği için iflas eder insan..

Hayata Dair

Sadece yeşil sahalar da değil, hayata karşı da sokaklarda birer golcü olmak lazımdır. Golü atan taraf her zaman kazanır evlat bunu unutma. Eğer yenilen gol, atılan golden fazlaysa, ne uzatmalara gider maç ne de santra'ya gitmeye gücün olur..